Inferno – Κριτική

Inferno

Η.Π.Α., 2016, 121’

Σκηνοθεσία: Ρον Χάουαρντ
Παραγωγή: Μπράιαν Γκρέιζερ, Ρον Χάουαρντ
Σενάριο: Ντέιβιντ Κεπ
Πρωταγωνιστούν: Τομ Χανκς, Φελίσιτι Τζόουνς, Ιρφάν Καν, Ομάρ Σι, Μπεν Φόστερ

Βαθμολογία: ★½

Οι συνωμοσίες επιστρέφουν, το κακό τριτώνει κι όλοι μένουμε με την απορία γιατί ο Ρον Χάουαρντ επιμένει σε ένα franchise που -παρά τις δυνατότητες για συναρπαστικό popcorn θέαμα- απλά δεν του βγαίνει.

Ο διάσημος καθηγητής συμβολολογίας Ρόμπερτ Λάνγκτον ξυπνά σε ένα νοσοκομείο στη Φλωρεντία, σοβαρά τραυματισμένος στο κεφάλι και με προσωρινή απώλεια μνήμης. Μια νοσοκόμα θα τον βοηθήσει να αποδράσει από το δωμάτιο όταν θα δεχτεί πυρά από άγνωστο, και μαζί θα βρεθούν στο επίκεντρο ενός ακόμη θανάσιμου ανθρωποκυνηγητού, που με κάποιον τρόπο συνδέεται με τα οράματα που έχει ο καθηγητής σχετικά με την Κόλαση του Δάντη.

Μετά τον Κώδικα Ντα Βίντσι και το Ιlluminati: Οι πεφωτισμένοι, ο Ρον Χάουαρντ προσπερνά Το Χαμένο Σύμβολο, το τρίτο βιβλίο του Νταν Μπράουν με ήρωα τον Ρόμπερτ Λάνγκτον, για να διασκευάσει κατευθείαν το πιο action-packed Inferno. Επαναφέρει σχεδόν σύσσωμη την ομάδα παραγωγής των προηγούμενων ταινιών, με τον Μπράιαν Γκρέιζερ ξανά στην παραγωγή, τον Ντέιβιντ Κεπ ξανά στο σενάριο, τον Χανς Τσίμερ ξανά στη μουσική και φυσικά τον Τομ Χάνκς ξανά στο ρόλο του ιδιοφυή καθηγητή. If it ain’t broke, don’t fix it, που λένε, αλλά τι γίνεται όταν η συνταγή είναι ήδη broken;

Με έναν θάνατο να πυροδοτεί για ακόμη μια φορά την πλοκή, το Inferno ξεκινάει με μια πολύ ενδιαφέρουσα και άψογα κινηματογραφημένη σεκάνς δράσης, που φέρνει στο νου τον Δεσμώτη του Ιλίγγου του Χίτσκοκ. Με φόντο μια πανέμορφη Φλωρεντία που κόβει την ανάσα, ο Χάουαρντ σκηνοθετεί με όρεξη και στυλ, ενώ προσδίδει στα πρώτα λεπτά του φιλμ τη χροιά ενός b-movie ψυχολογικού τρόμου. Σύντομα όμως, και ενώ η υπόθεση ξεδιπλώνεται, χάνεται το μυστήριο, η σπιρτάδα και μαζί το όποιο ενδιαφέρον για τα τεκταινόμενα. Η δράση επαναλαμβάνεται, οι ανατροπές απογοητεύουν, ακόμη και οι πολυαναμενόμενοι γρίφοι χωλαίνουν μπροστά στην καλοδεχούμενη υπερβολή των προηγούμενων ταινιών. Το ταλαντούχο καστ πάει χαμένο εξ αιτίας της διεκπεραιωτικής σκιαγράφησης των χαρακτήρων, με τον Τομ Χάνκς να πασχίζει να προσδώσει γοητεία σε έναν φοβερά ανέραστο ήρωα, και μονάχα τον Ιρφάν Καν να ξεχωρίζει, θυμίζοντας κάτι από την παρουσία του πάντα εξαιρετικού Ίαν ΜακΚέλλεν στον Κώδικα Ντα Βίντσι.

Μπορεί ο υπερεπιτυχημένος Νταν Μπράουν να έχει ανά καιρούς δεχθεί δριμύτατη κριτική για την γραφή του, δε παύει όμως να είναι ο εξπέρ της ποπ συνομωσιολαγνείας, παραδίδοντας μια σειρά από απολαυστικά page-turners που σίγουρα αποτελούν ιδανικό κινηματογραφικό υλικό. Είναι απορίας άξιον επομένως, πως ο κατά τ’ άλλα ικανότατος Χάουαρντ αποτυχαίνει για τρίτη συνεχόμενη φορά να κρατήσει το ενδιαφέρον του θεατή, έχοντας στα χέρια του ένα ακόμη συναρπαστικό αρχικό κείμενο. Με το Inferno υπογράφει μια από τις χειρότερες ταινίες του, που υπολείπεται και της ενδιαφέρουσας πλοκής του άνευρου μεν, διασκεδαστικού δε Κώδικα Ντα Βίντσι, και της απολαυστικής αφέλειας του Ιlluminati: Οι πεφωτισμένοι, του ίσως καλύτερου μέρους ενός ήδη κουρασμένου franchise.

Οκτώβριος 2016 / Draft
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s